You won't like me when I'm psychoanalyzed.

 Will Graham | trzydzieści pięć lat | psychoanalytical Hulk 

świry, dziwadła i zespół Aspergera 

 

Czasami masz ochotę powiedzieć psychiatrze Rozgryzłem już całą tę psychologię. Jeśli zdarzyły ci się w młodości złe rzeczy, to kiedy dorastasz, jesteś skłonny obwiniać o nie kogoś, kto ma fryzurę podobną do tego, kto ci te rzeczy zrobił, wstać i wyjść, grzecznie zamykając za sobą drzwi; bez obijania ościeżyny. Za tymi drzwiami byłby umiarkowanie  szary świat z tłumem anonimowych twarzy. 

Część ludzi tak robi. Żyją dalej szczęśliwie ze wiedzą, że nie cierpią ciotki Ruth, bo ma twarz przypominającą mopsa, który lata temu ugryzł ich w nogę. W swej wspaniałomyślności wybaczają ciotce Ruth (w końcu zapłacili grube pieniądze za zrozumienie problemu), bo to przecież nie jej wina. W myślach godzą się również z całym światem, który jak na komendę chowa zęby i pazury, zmieniając się w domowe zwierzątko. Od tego momentu żyją szczęśliwie, zakładają rodziny, przeprowadzają się, kupują nowe samochody, robią zakupy, chodzą do kina, codziennie o siódmej ich żony biegną do metra, a dzieciaki przechodzą na światłach przed szkołą. Z części (którą można wręcz nazwać większością) tych ludzi, część weźmie któregoś dnia nóż i oderżnie głowy kilku innym. Potem pojawią się istoty w lateksowych rękawiczkach i jedna w garniturze. Te w rękawiczkach zbiorą naskórek, odciski palców, zmierzą dopaminę i będą wiedzieli, w której pralni zaprasowali spodnie mordercy w kant. Ten w garniturze popchnie mało widoczną istotę, każe pozostałym się zbierać, a gdy to nie poskutkuje, siłą pchnie wahadło myśli mało widocznej istoty. 

Mało widoczna istota naprawdę rozgryzła psychologię, ale nie w ten zalecany, bezpieczny sposób. Wie, jak nie rzucać się w oczy, ale i tak słyszy, że woda kolońska, której używa, ma zapach jakby wybierał ją dziesięciolatek. Mało widoczna istota ma taki zabawny kawałek umysłu, w którym chowa całą siebie i na moment staje się kimś innym. Mało przyjemnym typem, który oderżnął głowy pięciu innym. Mało widoczna istota nosi w kieszeni okulary i okrągły słoiczek lekarstw, czasami zastanawia się, czy pociągnie na tych i whisky, czy będzie musiał przejść na ketonal i whisky. Przygarnia bezdomne psy, naprawia silniki łodzi, umie łowić.  A potem Jack Crawford wyciąga go z tej rzeczywistości jak z Matrixa i uwalnia psychoanalitycznego Hulka.

............................................................................................................

Will w wersji serialowej. W wersji filmowej (których tak naprawdę są dwie..) Will jest blondynem, ma żonę i coś na kształt syna, ale nie ma Aspergera. Ten na coś na kształt Aspergera, ale nie żony i syna. Wszystko pozostałe jest wersją książkową. Za odgadnięcie, co ma szef Willa wspólnego z Matrixem jest wątek. 

Na razie nie stwierdzono żadnych pogryzień przez Willa, ale to może być tylko kwestia czasu.